آیت الله بهجت: جزیره خضرا همان قلب مومن است

مقدمه:
گفته میشود حضرت حجت (عج) در جزیره خضراء ساکن هستند.
آیت الله بهجت:
آیا جزیره خضراء یک جای ثابتی است؟
یا اینکه هر کجا حضرت باشد آنجا جزیره خضراء است؟!

موءید نظر دوم اینکه؛
حضرت خضر (ع) که از آب حیات نوشیده،
هر کجا رود آنجا سبزه می روید!
کما اینکه درباره حضرت حضر (ع) است که؛
هر کجا ذکر شود - و نام او برده شود - آنجا حاضر است!
هر وقت او را یاد کردید،
به او سلام کنید.
آیا امکان دارد که حضرت حجت (عج) که از او بالاتر است،
چنین نباشد؟!
دل اهل ایمان، سبز و خرم و
پایگاه حضرت حجت (عج) است.
قلب مومن جزیره خضراء است ...
قلبها از ایمان و نور معرفت خشکیده است.
قلب آباد به ایمان و
با خدا پیدا کنید،
تا برای شما امضاء کنیم که
امام زمان (عج) آن جا هست.
منبع:
کتاب پرسش و پاسخهایی از محضر آیت الله بهجت

مرکز فرهنگی منتظران

دوستان نمي خوام وبلاگم رو سياسي کنم اما بعضي از افراد درصدد اين هستند که اب را گل کند و ماهي بگير ند اما اين را نمي دانند که مرديم ايران هرگز خوبي و محبت را فراموش نمي کنند و زحمات و کارهاي که رئيس جمهور محبوب و دلسوز جناب آقاي دکتر احمدي نژاد انجام داده اند را خوب مي دا نند و درک مي کنند و پاسخي شايسته به او خواهند داد پس  آب را گل نکنيم 

مرکز فرهنگی منتظران

سال نو بر منتظران مولامبارک باد

مرکز فرهنگی منتظران سال خوبی را برای مسلمانان سراسر جهان اسلام آرزومند است انشالله سال ۸۸ سال ظهور حضرت مهدی(عج) باشد انشالله

برای فرج مولا دعا کنید

                                     التماس دعا

مرکز فرهنگی منتظران

سال جدید خود را با یاد شهداء آغاز کنیدفقط روزی با ذکر ۱۰۰ صلوات به روح پاک شهداءهدیه کنید                                                ( التماس دعا)

مرکز فرهنگی منتظران

نوروز در بند

مهمترین مناسبت، عید نوروز بود. آغاز بهار برای اسرا بسیار غم‌انگیز بود. این غم ناشی از خاطرات فراوانی بود که از این عید ملی داشتیم. از کودکی، از کفش و لباس نو، از ماهی قرمز، از تنگ بلور، از هفت‌سین و از صندوق چوبی مادربزرگ که به ما عیدی می‌داد. از بوسه‌های گرم مادر و دستان پدر. از دید و بازدید، لبخند فرزند، چهره‌ی شاد همسر و وزش نسیم بهاری بر گونه‌های خاک و امروز جای همه آنها خالی بود. خالی خالی...

یادم می‌آید اولین عید اسارت برایم بسیار پراندوه گذشت. برای نخستین بار عید نوروز دور از خانواده بودم. دیگران هم حال مرا داشتند. سکوتی گلوگیر بر آسایشگاه حاکم شده بود. تحویل سال، نیمه شب بود، یکی شمعی روشن کرده بود و در جلوی خود گذاشته بود و به سوختنش می‌نگریست. دیگری در زیر پتو خود را به خواب زده بود، ولی از غلت خوردن دایمش معلوم بود که خواب نیست، بلکه عکس زن و فرزند خود را در دستان می‌فشارد. افکار گذشته در جلوی چشمانم جان می‌گرفتند. من به خانواده‌ام فکر می‌کردم، به مادرم، به پدرم، به خواهران و برادرهایم. نمی‌دانستم با این بمباران شهرها هنوز زنده‌اند یا نه، ولی یقین داشتم که به یاد من هستند. بغض گلویم را گرفته بود. یکی از دوستان داشت آرام برای خود آواز می‌خواند. چند دو بیتی را زمزمه می‌کرد. سکوت آسایشگاه باعث شد صدایش بلندتر شود. صدای گرم و خوبی داشت.

مسلمانان دلم یاد وطن کرد

نمی‌دانم وطن کی یاد من کرد

نمی‌دونم که زن بید یا که فرزند

خوشش باشه هرآنکه یاد من کرد

آرام بغضم شکست و بعد از شش ماه اسارت برای اولین بار، گریستم. لحظاتی بعد، کم‌کم سکوت شکست. غصه‌ها به نوعی وازدگی و بی‌اعتنایی مبدل شد و شوخی آغاز گردید. دوستی، هفت‌سین چید. از سنگ، سکه، سیگار، سیم (کابل)، سمون (نوعی نان عراقی)، درست یادم نیست دو تای دیگر چه بود. هرچه بود خنده‌دار بود و لبخند تلخی بر لبان بیننده می‌نهاد.

سالیان بعد که اسرا تجربه‌ی کافی اندوخته بودند در هنگام سال نو، قرآن و بعد فرازهایی از سخن امام (ره) قرائت می‌شد و اسرا آغاز سال جدید را به همدیگر تبریک می‌گفتند. در یکی دو آسایشگاه با هماهنگی عراقی ها نمایشگاه عکس برپا می‌شد. عکسهای بچه‌های اسرا که از ایران آمده بود. به دیدنش می‌ارزید. در حاشیه، چند کار تبلیغاتی هم صورت می‌گرفت.

در دیگر مناسبتها همچون روز ارتش، روز قدس، روز سپاه پاسداران، روز زن و هفته‌ی دفاع مقدس به همان منوال برنامه‌ها مهیا و اجرا می‌شد که در بالابردن روحیه‌ی اسرا نقش بسزایی داشت.

مرکز فرهنگی منتظران