به نام حضرت دوست...

جمعه ی دیگه ای اومدوماچشم انتظاریم...

آسمان را می ستایم ؛ که ابرهایش را زیر انداز گام هایت می سازد .....

درختان را دوست می دارم ؛ که شاخه هاشان نسیم محبت را با یاد تو

معطر و متبرک می کنند ....

آب را می پسندم که روان می شود ؛ تا غبار از قدوم پاک نو برگیرد .....

 باد را می نوشم ؛ که یاد روح نواز کوی تو را ، هدیه ی مشامم می کند ......

 و انتظار را مقدس می شمارم ؛ از آن که هر آدینه منتظرت می نشینم .....

هر آدینه چشم به راه و گام تو می سپارم و هر آدینه دلم را سفره ی محبت های تو می کنم .....

نوازش نگاهت را از ما دریغ مدار ؛؛؛ ای مولا ،ای صاحب الزمان

گفتگوي امام صادق عليه السلام با طبيب هندي

......

امام: اجازه مي دهيد چيزهايي از شما بپرسم؟

طبيب: چه عرض کنم؛ بپرسيد، اگر بدانم پاسخ مي گويم.

امام: چرا در پيشاني خطوط مختلفي نقش شده؟

طبيب: نمي دانم!

امام: چرا بيني ميان دو چشم قرار دارد؟

طبيب: نمي دانم!

امام: چرا قلب صنوبري شکل است؟

طبيب: نمي دانم!

امام: چرا کبد محدب است؟

طبيب: نمي دانم!

امام: چرا کاسه زانو به سمت جلو است؟

طبيب: نمي دانم!

امام: چرا ميان کف پا گود است؟

طبيب: نمي دانم!

امام: ولي من به فضل خدا، از حکمت اينها آگاهم.

طبيب: بفرماييد، استفاده کنم.

امام: پس خوب گوش کن؛

_ در پيشاني خطوط و نقوش مختلف رسم کرده تا از ريزش عرق به چشم ها مانع شود و

همچو نهر هايي که در زمين، محل جريان آب مي شود از پخش شدن عرق جلوگيري کند.

_ بيني را ميان دو چشم قرار داد که نور را به دو قسمت مساوي تقسيم کند تا به اعتدال به

 دو چشم برسد.

_ قلب را صنوبري شکل (شبيه ميوه کاج) آفريده تا نوک باريکش در ريه داخل شده و از نسيم

 آن خنک شود و مغز سر از حرارت آن آسيب نبيند.

_ کبد را محدب آفريد تا معده با سنگيني خود بر آن فشار آورده و بخارات مسموم از آن خارج

شود.

_ کاسه زانو را به سمت جلو قرار داده، زيرا آدميزاد ميان دست هاي خود به شکل محاذي راه

 مي رود و اگر غير از آن بود راه رفتنش مشکل و حرکاتش نا موزون بود.

_ زير قدمهاي پا را تهي کرده تا همه پا به زمين نچسبد. زيرا اگر تمامش به زمين مي چسبيد،

 مانند دسته هاوني بود که سنگيني اش باعث ناراحتي مي شد و سنگريزه اي هر چند کوچک،

 پا را به زحمت مي انداخت.

                                                                                           بر گرفته از کتاب طب الصادق(علیه السلام)

ندبه ای دیگر در اصغریه(بالای) زنجان

هر جمعه دوباره سلام،دوباره ندبه،دوباره حسرت وآه،انتظار،غروب،غریبی

دوباره زخم کهنه جدائیم سرباز میکند،امانم را بریده است

مرض مزمن کفر و گناه،رهایم نمی کند،سخت در بند ثناگوی اهریمن شده است. تمام روحم را تب فرا گرفته و در آتش می سوزد و توان قیامت را ندارد

خصمان درونی و بیرونی، روحم را در زنجیر غفلت به بند کشیده اند،

برای درمان دردم راه را به خطا رفته ام

مرا دریاب یا صاحب الزمان

                                 که به درد سر فکندی ، زستم تو ما سوی را

به غدیر خم تو بیعت ، به ولی حق نمودی

                                 ز چه رو شکستی آخر ، همه بیعت و وفا را

شده از تو شاد و خندان ، شده راضی از تو شیطان

                                 چو بری به سوی دوزخ ، تو جمیع اشقیا را

به جز از عمر که گوید ؟ به غلام خویش قنفذ

                                  که بزن به تازیانه ، تو عزیز کبریا را

دل سنگ این ستمگر ، که ندیده آب رحمت

                                   به مثل أشد قسوة ، ز هزار سنگ خارا

به جز او که سر برهنه ، بکشد به مسجد آرد

                                   به هزار مکر و حیلت ، شه ملک لا فتی را

زخیانتش به مولا ، زجنایتش به زهرا

                                   بنمود غرق در خون ، دل پاک انبیا را

به جز آن شقی ملحد ، که گشود در سقیفه

                                   به روی تمام مردم ، در بدعت و جفا را

تو اگر نظر نمایی ، به یقین کنی قضاوت

                                   که به پا نمود آنجا ، جریان کربلا را

زسگ درنده بدتر ، بود این عمر که پر پر

                                     بنمود او ز آتش ، گل باغ مصطفی را

زصفات زشت شیطان ، اگر آگهی بخواهی

                                    به رخ عمر نظر کن ، که از اوست آشکارا

مکن از عمر تو هرگز ، تبعیت و حمایت

                                   که تو را کشد به دوزخ ، زتو می برد حیا را

به خدا که پیروانش همه گمرهند و جاهل

                                  چو عمر گرفته در کف ، سر رشته خطا را

تو که طالب نجاتی ، بر مرتضی علی رو

                                  که رهاندت زدوزخ ، بچشاندت بقا را

             کربلا ماداریم می آیم

                 من تو رو می خوام به خودت قسم بیشتر از چشام 

                      کی می شه بیام پای شش گوشه بگم السلام